Kariera piosenkarki, tancerki czy aktorki wiąże się, jak Pani wspomniała z wieloma wyrzeczeniami. Na początku jest to ciężka praca. Wielogodzinne ćwiczenia dykcji, gry aktorskiej, śpiewu czy tańca pochłaniają tyle czasu, że już może braknąć czasu na szkołę i dziecięce zabawy. Niestety początek kariery przypada na dzieciństwo i dziecko je traci. Czasami dochodzi do komplikacji. Psychika dziecka nie radzi sobie z takim szałem, nawałem pracy i obowiązków, nie radzi sobie także z karierą. Często słyszymy w telewizji o tym, że kilkuletnie dzieci maja swoich specjalnych psychoterapeutów, którzy próbują im pomóc. Łatwo tez zatracić więź z rodziną, gdy wokół dziecka pojawia się wielu innych ludzi, kosmetyczka, wizażystka, fryzjer, reżyser, itd. Początek to niestety także odwiedzanie castingów, wiele trudu, a na efekty czasami trzeba długo czekać. Czasami jednak warto próbować.

Najważniejsze by przez karierę dziecka, rodzice nie chcieli spełnić swoich ambicji i swoich marzeń, by nie sprzedawać swojej córki czy syna telewizji tylko po to, by nacieszyć się ich sławą czy zarobić pieniądze.

Nie można jednak dzieciom zabraniać realizowania ich pasji. Zamiast nastawienia na karierę, można córkę zapisać na kurs tańca czy śpiewu i niech poszerza swoje zainteresowania, bierze udział w konkursach, ale nie kosztem szkoły, rodziny czy swojego dzieciństwa, które tak szybko przemija, że szkoda każdej minuty.

Jeśli w pewnym momencie pojawi się szansa kariery, wtedy warto porozmawiać z córką poważnie i zastanowić się czy nie lepiej poprzestać na czymś małym, co przynosi radość, a nie bawić się w sławę, która tak szybko przemija.

Na początku dziecko karmione jest mlekiem swojej matki i to w zupełności mu wystarcza. Mleko matki dostarcza niezbędnej ilości kwasów tłuszczowych nienasyconych, witamin A, C, D i innych oraz odpowiedniej ilości żelaza i innych potrzebnych składników.

Stereotypy głoszą, że dziecko należy jak najszybciej poić krowim mlekiem, jednak rzeczywistość wygląda zupełnie inaczej. Specjaliści uważają, że najlepiej jak najpóźniej wprowadzić do diety malucha krowie mleko. Uzasadnieniem ma być fakt, że nie zawiera ono odpowiedniej ilości składników odżywczych i witamin. Mleko krowie zawiera za to elementy, których nie znajdziemy w mleku matki, a zatem znacznie się od niego różni.

Zamiast mleka krowiego można podawać mleko zmodyfikowane, dostępne w każdym sklepie z produktami dla dzieci oraz w aptekach. To mleko, wprawdzie powstaje na bazie mleka krowiego, ale jest jednak zmieniane, modyfikowane specjalnie w taki sposób, by zapewnić maluchowi niezbędne składniki i tym samym nie zaszkodzić w żaden sposób. Niektóre rodzaje mleka modyfikowanego zawierają także probiotyki czyli składniki wzmacniające dziecięcą odporność oraz regulujące przemianę materii i trawienie.

Porzućmy, więc teorie naszych babek i prababek, które już od niemowlęcia karmiły dzieci niby zdrowym, krowim mlekiem. W sytuacji, w której chodzi o nasze największe skarby, lepiej słuchać rad specjalistów. Mleko krowie najlepiej podać dopiero wtedy, gdy nasze dziecko skończy trzy latka, ale należy kontrolować jego ilość, a dietę wzbogacić także o inne produkty mleczne, np. Jogurty czy serki, które maluchy uwielbiają. Pamiętajmy także, że mleko krowie najlepiej pić przegotowane, gdyż nie istnieje wtedy ryzyko zarażenia się różnymi groźnymi chorobami, które mogą w ten sposób zainfekować nasz organizm.

Jednym z wariantów jest odgadywanie, który obrazek mamy na myśli. W zależności od zainteresowania dziecka wybieramy pewną ilość obrazków (np. różnych pojazdów). Kładziemy je przed dzieckiem i mówimy „to jest pojazd, którym jeździ się po lesie, ma 4 koła….” Itp. Zadaniem dziecka jest zgadnięcie, o który obrazek chodzi. Ważne aby zamienić się rolami i poprosić dziecko o opisanie określonego obrazka. Pozwala to nie tylko rozwinąć wyobraźnię, ale także zdolność wypowiadania się, budowania prawidłowych zdań. Tematykę zgadywanek można zmieniać aby zabawa się nie znudziła. Podobnym typem jest zabawa „przez okno widzę…”.

Rodzic z dzieckiem patrzy przez okno i mówi „to co widzę jest czerwone, ma drabinę i jest samochodem….”. Do tego samego zachęcamy dziecko. Dla starszych dzieci można zmodyfikować zabawę tak aby musiało użyć swojej wyobraźni w intensywniejszy sposób. Najpierw ustalamy pewną kategorię przedmiotów, o których będzie mowa (np. sprzęty kuchenne). Następnie opisujemy określony przedmiot, a dziecko zadając pytania w taki sposób aby dowiedzieć się większej ilości szczegółów próbuje zgadnąć o jaki przedmiot chodzi. Inną odmianą jest samodzielne rysowanie. Siadamy nad pustą kartką papieru i jedna strona zaczyna rysować schematycznie jakiś przedmiot opowiadając przy tym o tym co właśnie rysuje. Druga strona próbuje zgadnąć co to jest takiego. Zabawy tego typu świetnie nadają się wtedy kiedy nie mamy za dużo czasu aby poświęcić dziecku. Każdą chwilę można wykorzystać na chwilowe zgadywanki. Można także pobawić się w ten sposób podczas podróży samochodem czy pociągiem. Poza rozwijaniem wyobraźni oraz stymulacją mowy plusem jest także  możliwość bezpośredniej relacji rodzic-dziecko.

Emilia Matyka

Dzieci obserwując dorosłych poznają specyfikę funkcjonowania w społeczeństwie, a także to co wolno i czego robić nie wolno (także kiedy powinno mówić się dzień dobry, dziękuję, kiedy wytrzeć buty na wycieraczce, przytrzymać komuś drzwi itp.). Nauka języka także wzmacniana jest przez modelowanie. Często zwraca się uwagę, żeby dużo mówić do dziecka, mówić poprawnie i wyraźnie. Zanim dzieci na poważnie wejdą w grupę rówieśniczą rodzice są dla nich głównym źródłem informacji o świecie i co za tym idzie najważniejszym przykładem do naśladowania. Warto o tym pamiętać ponieważ taki sposób naśladownictwa ma także swoje minusy. Kiedy często krzyczymy może się zdarzyć, że dzieci także zaczynają podnosić głos w sytuacjach konfliktowych zamiast starać się w spokoju rozwiązać problem. Innym minusem jest powtarzanie słów, sformułowań, które kilkulatki usłyszą od rodziców. Ma to najczęściej  miejsce w czasie, kiedy dzieci uczą się intensywnie języka (2-3 latki). Wtedy każde nowe (a zwłaszcza niedozwolone) słowo wydaje się dla nich atrakcyjne. Także można zauważyć kopiowanie zachowań, które dzieci dostrzegają u rodziców/rodzeństwa. Dotyczy do zarówno zachowań pozytywnych (np. jeśli ktoś jest smutny to trzeba go przytulić, pogłaskać bo mama też tak często robi) jak i negatywnych (gdy mi się coś nie podoba to popchnę albo uderzę). Jeśli dziecko na trwałe nie współuczestniczy w grupie rówieśniczej to takie zachowania relatywnie łatwo zmodyfikować i mieć nad nimi kontrolę.

Jednak jeśli dziecko chodzi już do żłobka czy przedszkola pojawia się już większy problem ponieważ zachowania negatywne wykorzystuje także tam i tak prosto pozbyć się ich nie da. Warto pamiętać o tym sposobie uczenia się przez dzieci ponieważ może to być także dobre źródło świadomego przekazywania postaw oraz uczenia relacji z drugim człowiekiem na które rodzice mają ogromny wpływ.

Emilia Matyka

Już kilkadziesiąt lat temu psycholodzy zaczęli organizować badania aby dowiedzieć się, który sposób jest mniej, a który bardziej funkcjonalny. Prawda jest taka, że kara jest jedną z najmniej dyscyplinujących metod wychowawczych. Żeby spełniała swoją rolę musielibyśmy karać dziecko natychmiast po niepożądanym zachowaniu i robić to zawsze bez wyjątku przy każdym takim zachowaniu. To często jest niemożliwe, bo przecież kiedy dziecko przebywa z nami praktycznie większość czasu (niemowlę/małe dziecko) nie jest na tyle świadome aby za pomocą kar regulować bardziej skomplikowane zachowania. Jak dziecko jest z kolei trochę starsze to nie każde zachowanie, które chcielibyśmy wyeliminować pojawia się w czasie naszej obecności (zaczyna wchodzić w grę także żłobek/przedszkole), a to z kolei powoduje, że nie możemy konsekwentnie karać każdego przypadku co powoduje, że kara nie jest do końca skuteczna. Kolejną sprawą jest fakt, że kara powoduje nie tyle oduczenie się przez dziecko konkretnego zachowania co unikanie zachowania aby nie zostać ukaranym. To oznacza, że gdy tylko nie widzimy bardzo łatwo jest naszym pociechom wrócić do niepożądanych zachowań, szczególnie kiedy przynoszą im one korzyść lub przyjemność. Są jednak inne metody, które można wypróbować aby pozbyć się niechcianych zachowań. Są to tak zwane wzmocnienia. Wzmocnienie pozytywne podobne jest do nagrody choć działa troszkę inaczej. Jego przekaz brzmi „nie rób tego czego Ci nie wolno to dostaniesz coś fajnego w zamian” (np. dzięki temu, że dzisiaj nie wydziwiałeś przy myciu zębów mamy więcej czasu na poczytanie książeczek przed snem). Wzmocnienie negatywne z kolei „jeśli zrobisz tak jak się umawialiśmy/nie zrobisz tego czego ci nie wolno, nie spotka cię nieprzyjemność”(np. jeśli będziesz ładnie zachowywał się na placu zabaw nie będziemy musieli wracać szybko do domu). Pozytywnie działają oczywiście także nagrody. Jednak należy uważać aby nie uzależnić dziecko od nagradzania. Dobrze byłoby aby były one dużo dla dziecka znaczące, ale małe i najlepiej niematerialne (np. jestem bardzo z ciebie dumny, w nagrodę pójdziemy na miły spacer, w nagrodę zagramy w grę itp.). Oczywiście na co dzień nie da się zupełnie wyeliminować kar jednak możemy się starać zróżnicować sposoby dyscypliny naszych pociech i obserwować która najlepiej na nie działa i najwięcej daje mu do myślenia, bo chodzi przecież głównie o to, żeby dziecko zrozumiało co złego jest w eliminowanym zachowaniu.

Emilia Matyka

Ważne jednak aby móc poświęcić od czasu do czasu chwilę na wspólną edukację i zabawę. U kilkulatków oba te obszary nakładają się na siebie – dzieci najlepiej uczą się przez zabawę, a bawiąc się uczą się świata. Niewiele rodziców jest w stanie towarzyszyć dzieciom w poznawaniu świata przez kilka godzin dziennie. Warto jednak aby pewne wspólne czynności były z góry zaplanowane i raczej niezmienne, np. wieczorne czytanie przed snem. Inne – bardziej zróżnicowane możemy organizować raz – dwa razy w tygodniu (lub częściej) w zależności od posiadanego czasu. O ile aktywność czytania przed snem nie wymaga szerszego omówienia, to ważne aby zastanowić się w jaki sposób aktywnie i twórczo spędzać te kilka godzin w tygodniu. Jedną z takich propozycji jest tworzenie tak zwanych bloków tematycznych. Przez określony czas przy każdej wspólnej zabawie nawiązujemy do pewnego tematu i pogłębiamy dziecięcą wiedzę na drodze zabawy.

Przykładem niech będzie blok tematyczny o zwierzętach morskich. Podstawą będzie encyklopedia dla przedszkolaków – np. Laroussa, która dla młodszych dzieci może służyć jako źródło pięknych ilustracji, dla starszych jako źródło poszerzenia wiedzy także poprzez wspólne zaznajomienie się z faktami. Kiedy już zaspokoimy pierwszą ciekawość warto sięgnąć po inne środki przekazu. W Internecie można znaleźć bardzo dużo pięknych grafik/obrazków, które można wydrukować i wykorzystać. Przykładem może być wycięcie zarysów najpopularniejszych zwierząt morskich z brystolu (na bazie posiadanych obrazków), a następnie wykorzystanie starej szczoteczki do zębów i farby w celu obrysowania kształtów na papierze (ruchy od wewnątrz do zewnątrz odrysowywanego obrazka). Można do tego użyć także butelki ze spryskiwaczem, a do środka nalać wodę + barwnik spożywczy i w ten sposób odrysowywać kształty. Innym pomysłem jest wydrukowanie i zalaminowanie obrazków i stworzenie gry- memo.

Można także składać z dziećmi orgiami, a następnie na dużym brystolu stworzyć kolaż – namalować (nakleić z bibuły) morze, a następnie poprzyklejać zrobione zwierzęta i podpisać. Na koniec można zrobić na dużym brystolu grę planszową i dostosować zadania do poziomu intelektualnego dziecka (w trakcie może odbywać się losowanie zarysów zwierząt i zgadywanie jakie to, liczenie zwierzątek czy inne zadania). Można także przygotować gipsowe odlewy zwierząt morskich (do kupienia za kilka złotych lub do przygotowania z masy solnej) i pomalować. Jeśli udałoby się znaleźć foremki do pieczenia lub do piasku także będzie to dobrą zabawą. Na koniec można wybrać się do delfinarium, fokarium lub innego ciekawego miejsca w zależności od możliwości. Bloków tematycznych można wymyślać wiele w zależności od wieku i zainteresowań dziecka. Różne aktywności można rozłożyć w czasie w zależności od możliwości rodziców. Przy tak ciekawych aktywnościach świetną zabawę będą miały obie strony.

Jest to aktywność, na którą można dzieciom pozwolić kiedy na zewnątrz jest ciepło. Wtedy też nie musimy się martwić niebezpieczeństwem przeziębienia i możemy wraz z dzieckiem puścić wodze fantazji. Dzieci uwielbiają wszelką zabawę w wodzie i nigdy nie mają jej dość. Warto tą miłość wykorzystać i przy okazji zezwolić im na chwilę beztroskiej i twórczej zabawy. Kiedy ciepła wiosna za oknem wystarczy kilkulatka ubrać w przeciwdeszczowe ubranko – spodnie na szelkach oraz kurtkę. Do tego oczywiście kalosze. Dobrze jeśli byłyby ocieplane i ze ściągaczem przy łydce, wtedy woda nie naleje się do środka buta. Tak ubrany maluch nie będzie musiał się niczym przejmować i będzie mógł atakować każdą kałużę, którą znajdzie na drodze. Warto znaleźć miejsce trochę na uboczu, tak aby nie było niebezpieczeństwa zachlapania przechodniów.

Kałużowe zabawy mogą być wielorakie, zależy to jedynie od kreatywności dziecka i rodziców. Najfajniejsze chyba są próby jak intensywniejszych skoków, tak aby rozbryzgać najwięcej wody w koło. Dzieci są wtedy szczęśliwe, że nie muszą się kontrolować i ochoczo z tego korzystają. Przy okazji wielokrotnych podskoków ćwiczą mięśnie nóg i poprawiają kondycję. Inną propozycją zabawy jest bieg przy okazji którego dziecko musi wdepnąć do takiej ilości kałuż do jakiej tylko zdoła. Szybkość biegu można regulować, im szybciej tym trudniej zauważyć wszystkie kałuże. Innymi zabawami może być pisanie patykiem po wodzie, „robienie kaczek” w większych kałużach (rzucanie małymi kamyczkami tak aby ładnie wpadając do wody wydawały miłe dla ucha odgłosy). Te ostatnie zabawy wzmacniają dla odmiany mięśnie rąk i małą motorykę, a także koordynację ręka-oko. Po takiej zabawie na świeżym powietrzu wykończone dzieciaczki wrócą do domu wyluzowane i w dobrych humorach.

Emilia Matyka

Nasze dziecko ma już 3 latka, jednak nadal potrzebuje stałej opieki. Wydaje mi się, że mąż spędza z nim za mało czasu, wykręca się od wszystkich obowiązków i zajmuje się tylko swoją pracą i odpoczynkiem. Ja, natomiast mam pełne ręce roboty. Praca, dom i dziecko. Czasami już nie wytrzymuję nadmiaru obowiązków. Poradźcie, jak sprawić, by mąż pomagał chociaż w kilku najważniejszych czynnościach i w opiece nad naszym wspólnym przecież, dzieckiem.

Społeczeństwa od zawsze były patriarchalne, to mężczyźni rządzili, byli władcami i władzę mieli także w środowisku domowym. Stereotypowo rolę głowy rodziny, tego, kto pracuje na jej utrzymanie przypisuje się mężczyźnie. Za wstydliwe i niegodne prawdziwego faceta uważa się takie zajęcia jak zmywanie, gotowanie czy zajmowanie się dzieckiem. Te czynności wykonuje kobieta. Od wieków było tak, że żony siedziały w domu i ich zajęcia były czysto gospodarcze i polegały także na wychowywaniu dzieci.

Dzisiaj wiele rzeczy uległo zmianie, kobiety pragną zburzyć ramy, w które zostały wciśnięte przez kulturę patriarchalną i decydują się na wyjście z domowych pieleszy i nie ma w tym nic złego. Nowoczesne kobiety nie dają się wpędzić w rolę „kury domowej”, której najważniejszym zmartwieniem jest pranie czy sprzątanie, one realizują się zawodowo, często są lepszymi fachowcami niż mężczyźni.

Mężczyzna powinien zrozumieć, że także musi brać czynny udział w wychowaniu dziecka i w prowadzeniu domu. Kobiety robią błąd, sądząc iż lepiej będzie, jak same wszystkiego dopilnują. Mężowi należy powiedzieć wprost, w czym powinien nam pomóc i dlaczego.

Nie można zwalniać mężów od obowiązków, dzieci są wspólne i tatusiowe także muszą się nimi zajmować. Najlepszym rozwiązaniem będzie szczera rozmowa. Zazwyczaj powinno się takie rzeczy ustalać dużo wcześniej. Wiele mam decydujących się na pracę, powierzają wychowanie dziecka swoim mężom i taki układ także doskonale się sprawdza. Pamiętajmy, że nie musimy robić wszystkiego, małżeństwo to partnerstwo i należy to zrozumieć i wspólnie dbać o dom i rodzinę.

Z drugiej jednak strony warto je tematem zainteresować aby zaznaczyć wyjątkowość tych dni i utworzyć podłoże do bardziej skomplikowanych dociekać w późniejszym czasie. Jako, że dzieci świetnie zapamiętują to co doświadczyły warto  aby okres Wielkanocy z czymś im się kojarzył. Może to być na przykład wiosna. Na początku można przeprowadzić kilka rozmów na temat pór roku z naciskiem na wiosnę, poczytać, pooglądać coś na ten temat, a później pójść „ w teren” przekonać się na żywo jak ta pora roku pachnie i wygląda (zapachy także świetnie się zapamiętuje i kojarzy z określonymi wydarzeniami). Kwietniowa pogoda świetnie nadaje się do śledzenia pojawiających się jeszcze nielicznych owadów przez szkło powiększające, obserwowanie pączków kwiatów i liści. Warto opowiedzieć co to są bazie (przy tej okazji wspomnieć, że są nieodzownym elementem Świąt Wielkanocnych). Potem można zakupić je wspólnie i postawić na honorowym miejscu w domu. Można też razem posadzić rzeżuchę i obserwować jak rośnie. Kolejnym krokiem mogą być wspólne zakupy rzeczy potrzebnych do włożenia do koszyczka – możliwość samodzielnego wyboru baranka z lukru sprawi dziecku ogromną przyjemność. Następnym krokiem może być farbowanie pisanek.

Można kupić farbki złożone z naturalnych składników, nietoksyczne, którymi w prosty sposób, bardzo szybko można zafarbować jajka już z dwulatkiem. Również prezenty dla bliskich będą ciekawą formą przybliżenia symboli. Kurczaczek z waty, pisanki wycięte i obklejone wzorkami czy pomalowane figurki styropianowe świetnie się do tego nadają. Wszystko to można uwieńczyć wieczornym czytaniem w okresie przedwielkanocnym. Są książeczki, dla najmłodszych, które w prosty sposób opisują i ukazują na ilustracjach przygotowania do świąt oraz zwyczaje panujące podczas tych dni. Bardzo łatwo dziecko utożsami się z bohaterami bo przecież przygotowuje się do tych ważnych dni tak samo! Najważniejsze jednak aby czas ten kojarzył się nie tylko z wiosną, ale także z bliskością – wspólnym spędzaniem tych przedświątecznych chwil.

Dla 2-3latka okres świąteczny będzie przeżyciem innego rodzaju niż dla dorosłego, dla którego jest to często przeżycie duchowe, symboliczne. Kilkulatki przeżywają jednak na swój sposób, a przeżycia te będą bazą do późniejszego dojrzalszego spojrzenia i głębszego zrozumienia okresu świąt i magii z nimi związanej.

Emilia Matyka

Mój syn ma dopiero 7 lat, starałam się go wychować jak najlepiej, ale ostatnio postanowiłam wrócić do pracy i spędzam z nim mniej czasu niż wcześniej. Można powiedzieć, że zamieniłam się rolami z mężem, który obecnie jest na urlopie i zajmuje się małym. Ostatnio usłyszałam z ust mojego ukochanego dziecka, że woli swojego tatę niż mnie. Bardzo mnie to zabolało, bo przecież 7 lat to ja go wychowywałam, a teraz po prostu musiałam wrócić do pracy, co nie znaczy, że go zaniedbuję. Płakałam strasznie, bo nic tak nie rani, jak takie słowa usłyszane od własnego dziecka. Nie wiem co zrobić, może jednak rzucę pracę…

To zrozumiałe, że takie słowa panią skrzywdziły. Trudno określić powód dlaczego pani dziecko tak się odezwało. Być może jest to spowodowane faktem, że do tej pory to pani poświęcała mu wiele czasu i zdążył się zżyć ze swoją mamą, zwłaszcza, jeśli tata poświęcał mu mniej uwagi. Czasami dzieci próbują zwrócić na siebie uwagę za wszelką cenę, nawet takimi słowami. Nie należy jednak się załamywać, dziecko na pewno nie miało nic złego na myśli uraziło panią nieopatrznie. Zapewne był to objaw złości czy rozgoryczenia, chciał pokazać, że teraz tatuś jest „na topie”, by pani także się nim zainteresowała. Myślę, że najlepszym rozwiązaniem byłaby reakcja taty, który powinien zwrócić uwagę na niewłaściwość tego typu wypowiedzi.

Możecie państwo zaaranżować rozmowę z dzieckiem i wyjaśnić mu dlaczego wcześniej zajmowała się nim mama, a teraz więcej czasu spędza z tatą. Zapewnienie o miłości i trosce powinno uspokoić dziecko. Nie wiem ile czasu obecnie poświęca pani synkowi, ale warto pomyśleć np. O wspólnych obiadach, kolacjach czy weekendowych wypadach do lasu. Ważne, żeby maluch poczuł, że ma i mamę i tatę i oboje się o niego troszczą.

Jeśli chodzi o same słowa, to mimo bólu jakie pani sprawiły, nie powinny zaważyć na pani stosunku do dziecka. Proszę pamiętać, że to tylko dziecko i jeszcze wiele razy powie coś bezmyślnie, ważne są przyczyny. Nie powinna tez pani z tego powodu rzucać od razu pracę. Jeśli postąpi pani w ten sposób, ulegając wyrzutom sumienia, to nie przyniesie pani zadowolenia i dziecko także na tym nie skorzysta.