Zakażenia u noworodków
Zakażenia okresu noworodkowego, a szczególnie zakażenia u noworodków będących przedwcześnie urodzonymi o bardzo małej masie ciała są (obok zespołu zaburzeń oddychania i krwawień około i dokomorowych) najczęstszą przyczyną ich zachorowania i niekorzystnie kształtują profil umieralności niemowląt w Polsce.
Dzieci te, wymagające bardzo często długotrwałego intensywnego leczenia, z uwagi na brak lub znaczne osłabienie odpowiedzi immunologicznej traktowane są jako grupa największego ryzyka zakażeń. Podobnie jak pacjenci przewlekle diagnozowani, z chorobami nowotworowymi czy chorzy na AIDS. Z tych względów na oddziałach patologii i intensywnej terapii noworodków szczególnego znaczenia nabierają wszelkie nowoczesne, wielokierunkowe procedury profilaktyczne wpływające na zmniejszenie odsetka zakażeń.
Zapobieganie zakażeniom u noworodków to złożony proces organizacyjno-leczniczy dotyczący przebiegu ciąży, porodu i okresu noworodkowego. Kierunki działań prewencyjnych wyznaczają postaci zakażenia, ich złożona etnologia i czynniki ryzyka.
Dostosowanie do czynników sprawczych odpowiednich, różnych metod prewencyjnych wraz z celowanym leczeniem powinno stanowić gwarancję dobrego wyniku terapeutycznego nawet w najcięższych sytuacjach klinicznych i przyczynić się do zmniejszenia odsetka zgonów spowodowanych zakażeniem.
Dlatego należy zapobiegać zakażeniom wewnątrzmacicznym, zakażeniom wirusów i pasożytniczym oraz zakażeniom nabytym aby maleństwo mogło dla spokoju rodziców i lekarzy mogło się spokojnie rozwijać.









